Ya Eşcinsel Çocuğu Olmak?

Benim hikayem 1994 yılının Eylül ayında başladı, normalde Kasım ayında akrep olarak doğmam gerekirken sanki acelem varmış gibi başak olarak olarak dünyaya merhaba dedim. 7 aylık doğmama rağmen oldukça göbekli ve saçlı doğmuşum doktorun dediği bu, annemin dediği ise seni bira ve elma ile besledim.

İstanbul’un en hareketli mahallelerinden birinde büyüdüm. O dar sokaklarda oynarken benim bir babam yoktu, annem vardı. Aslında, annem benim her şeyimdi. Bütün ailem tabii bir de anneannem vardı. Okulda olsun, sokakta olsun, çocukken babasız olmanın zorluğunu toplumun ön yargılarını derinden hissettim. Ben babamın öldüğünü biliyordum ta ki 13 yaşıma kadar…

Bir gün sabaha karşı yaz sıcağında annem bana benimle bir şeyler konuşması gerektiğini söyledi. Ben de tabii o zamana kadar yüzleşmekten kaçtığım şüphelerimi ve gizli merakımı karşımda buldum.

Olmaz dediğim, acaba ne dediğim şeyi annem tam söyleyecekken, lezbiyen olduğunu biliyorum dememle kadın bir şok geçirdi. Benim de esas hikayem böyle başlamış oldu. 2007 öncesinde çocukken çeşitli şeylerden şüpheleniyordum. Mesela 2003 yılına ait eşcinsel onur partisi giriş bileti bulmuştum üzerinde iki tane koyun vardı. Çeşitli dergiler, röportajlar ve makaleler kafamda annemin lezbiyen olduğu gerçeğini yerleştirmiş ancak 2007 yılında annem bana açılana kadar bundan kaçmıştım.

2007 senesinde ilk olarak onur yürüyüşüne beraber gittik. 13 yaşındaydım daha, o koskoca bayrağın, pankartın bir ucundan ben de tutmuştum. O benim annemdi, bütün varlığım, hayatta en çok güvendiğim ve sevdiğim insandı. Ona destek olmam gerekirdi. Çünkü o zaten doğuştan böyleydi, hiç değişmemişti. Aslında babamın olmadığını, suni döllenme, sperm enjektesiyle olduğumu, biyolojik babamın kim olduğunu bilmediğini, sadece sperm nakli aldığını öğrendim. Arkadaşlarıyla tanıştım, sevgilileriyle tanıştım hatta ve hatta ben çok küçükken benim Didem abla dediğim kişi annemin sevgilisiymiş de benim haberim yokmuş.

O günden sonra onunla bu yolda beraber yürümeye başladık. Tam 10 sene oldu, 10 senedir beraber eşcinsel ve insan hakları için mücadele ediyoruz.  Herkes soruyor babanın olmasını ister miydin hiç özlemiyor musun diye. Yahu insan hiç yemediği bir yemeği ister mi canı çeker mi? Ben görmediğim bir şeyi nasıl özleyeyim hiç de hasret duymadım hayatımda. Annem bana fazlasıyla yetti, onun yanında olmak benim için en büyük gurur.. İyi ki bu hayattayım diyebildiğim, iyi ki bu hayatı yaşıyorum ve çalışmalar yapıyorum diyebildiğim için anneme bugün yine buradan teşekkür ediyorum… İyi ki varsın anne…

C.Y / 2017 Harbiye

 

 

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir